Dieta cud - pizza albo głód

Oj już każda z nas aż za dobrze zna swoje postanowienia dotyczące dbania o sylwetkę, zdrowego stylu życia, śmieciowego jedzenia. 

1. Od dziś kończę z zaniedbywaniem się! 
2. Będę jak pacierz powtarzała, co mogę jeść, a co nie!
3. Szkoda zdrowia na chemię, która jest dobra, ale szkodliwa!
4. Tłuszczom i cukrom mówię stanwcze nie!

Piersze starcie z pomysłem na zdrowie

Przyszedł czas na entuzjazm, motywację, determinację. W końcu zrobiło się coś dla siebie. Coś innego, wręcz szalonego. Czas teraz tylko na interet i wyszukanie jakiś ciekawych przepisów. Dieta dietą, ale musi być smacznie , mam rację?
Kompozycja warzyw i przypraw przygotowana. Lista na śniadania, obiady i kolacje gotowa. Teraz kurs - zakupy!
Po kolei zwiedzanie wszystich alejek, najpierw pieczywko, potem nabiał, przyprawy, mięso, warzywa. Cały sklep zwiedzony. Brak tylko składników do nowych dietetycznych potraw. Co się stało?
Parę rzeczy jest w koszyku - pomidory, sałata, rzodkiewki, zioła, brązowy chleb. Nie widać całej masy innych rzeczy. 
Powody:
Słodkie pyszności kocha 3/4 populacji ludzkości, więc ciężko od razu tak o nich zapomnieć. Trzeba więc zainwestować w zamiennik. Słodzika nie kupię, bo wzmaga apetyt. Dobra jest stewia. Roślina, u której naturalnie występuje fruktoza w dużych ilościach. Mmmm, super! Ale drogie, więc koniec marzeń o słodkiej, bezcukrowej herbacie do śniadania.
Następnie problem z mięsem. Skoro dieta, to musi być beztłuszczowe, czyli - wołowina, indyk, piersi z kurczaka. Pierwsze dwa warianty przerosną moje możliwości pieniężne. Zostaje kochany kurczak. Jedno ale - tylko jeden rodzaj mięsa codziennie przez nieokreśloną iość dni? Nie... Tak nie może być. Można oszaleć.
Ostatni na liście został nabiał. W internecie jest mnóstwo stron - Pij i jedz beztłuszczowe! Nieprawda. Beztłuszczowe, nie znaczy zdrowe. W mleku i innych przetworach tłuszcz występuje naturalnie, więc jeżeli widnieje napis śmietania 0% - jest zastąpione wodą i "wspomagaczami". Już lepiej kupić jedzenie z 2/3% tłuszczu niż chemię wartą tyle samo, co napoje gazowane, czy szybkie przekąski. Przez samo jedzenie zdrowego się wygląd nie zmieni. Dlatego warto pomyśleć też o sporcie (mi mimo starań nie wychodzi systematyczne ćwiczenie).

Drugi etap : wdrążyć nowy system żywienia w codzienność

Zaczynają się kolejne schody. Wprowadzić nowe przyzwycajenia w życie jest piekielnie trudne. Każdy wychodzi z domu, bo praca, szkoła, studia....A to, to nie wszystko. Po czynnościach obowiązujących większość obywateli w imię nauki lub zarobków są spotkania ze znajomymi.

1. Imprezy w klubach, czy w domu
2. Pogaduszki z przyjaciółką w kawiarni
3. Randka z drugą połówką w restauracji

Zalądając do menu, gdziekolwiek nogi nie poniosą na ucztę, załącza się nieprawdopodobnie intensywne ssanie żołądka. Usiąść, wypić kawę bez cukru, a do jedzenia sałatka. Osoba towarzysząca bierze coś, co ładnie pachnie, jest tłuste, ma sos. Kaloryczność dania w tym momencie nie ma już znaczenia. Mimo starań, organizm daje znak w postaci ryku niedźwiedzia, dochodzącego z wnętrza brzucha. 
Za każdym razem to samo. Alkohol też wypada z gry - puste kalorie. Zostało wino. Tanie jest niedobre (siarczany), dobre jest za drogie. Zostało kupić wodę i sok pomarańczowy. Przekąskami rąk nie da rady uspokoić z nerwów, bo tłuste, dużo soli i chemia, a znojomi nie pomyśleli o migdałach, suszonych owocach lub chrupiących warzywach jak rzodkiewka do piwa, albo wódki.
Siedzieć i patrzeć na to wszystko, nie dając wyprowadzić się z równowagi jest trudne jak bieg na rękach po schodach( ja na przykład w ten sposób nie umiem biec po chodach).

Trzeci etap: wyzbyć się złych nawyków na stałe, tak, by już nie bolało

Poczucie, że dobrze się postępuje przenika cały umysł. Koniec z niestrawnością, brak przyszczy, skóra jak z obrazka. Została tęsknota za jedzeniem niezdrowym, ale tak cholernie dobrym, że w każdej sekundzie dnia i nocy jest włączona gotowość na zdobycie największego zestawu z McDonalda, czy KFC. Dieta trwa od ponad dwóch tygodni.
Nachodzi jedna myśl - może w nagrodę za starania dać się namówić na małe niezdrowe conieco? Telefon do przyjaciółki, szybka narada. Dobra, raz można.
W życiu człowiek nie czuje tyle szczęścia na raz, jak po zielonej strawie każdego dnia, zje najsmaczniejszy syf na ziemi - hamburgera, frytki, nuggetsy, a do picia cola. 
Koniec diety nastąpił właśnie w tym momencie. Przez "czysty przypadek" zapomniało się o swojej misji. Batonik raz na jakiś czas nie zaszkodzi. Kiedy gorąco, Pepsi z puszki dozwolone (i tak się wypoci po całym dniu biegania po mieście). Dopiero po dłuższym czasie odzywa się sumienie - co zrobiłaś kobieto! Przecież tak dobrze Ci szło! 
Efekt: 

Czwarty etap: powrót do pierwszego etapu

Krąg się toczy, niestety. Ten problem dotyka mnie co jakiś czas. Z pysznymi nałogami ciężko zrezygnować. A wy co myslicie dziewczyny? Macie jakieś TWARDE reguły, które pomagają wytrwać najcięższe chwile?

Proste? Kręcone, czy spięte?

Jestem w grupie osób z długimi włosami. Tradycyjnie co jakiś czas diabełek albo aniołek ( nie jestem pewna, które jest po mojej stronie) podpowiada – „zetnij włosy, męczysz się tylko. Na noc trzeba upinać bo przez kołduny można się popłakać. W dodatku są grube, uklepują się często. Zapomnij przy okazji o suszarce i prostownicy. Gorąca temperatura łamie końcówki. Zetnij! Zetnij! Zetnij!”

Raz się posłuchałam, niestety w nieodpowiednim momencie. Rano przed lustrem wzięłam nożyczki ( spokojnie, od dłuższego czasu przycinam końcówki sama) i ścięłam włosy do ramion. Wow! Podniosły mi się, chcą współpracować! Szczęśliwa pognałam po operacji na zajęcia. Dziewczyny poparły moją inwencję, chwaląc odwagę. Taka zmiana to ważny krok w życiu kobiety.

Właśnie – buty, torebkę czy biżuterię łatwo wymienić. A kolor i wygląd włosów? Panie zanim podejmą decyzję, zastanowią się pięć razy ( kieruję się własnym doświadczeniem i obserwacją koleżanek). Zastanowiłam się akurat wtedy może z dwa razy, nie więcej. Nerwy i desperacja robią z kobietą straszne rzeczy.

Na początku było super, ale dorwała mnie depresja, przytyłam około 6 kilogramów (nieudane love story). Krótsze włosy optycznie pogrubiły mi twarz. Tragedia, nie do opisania. Na szczęście w jeszcze większy dół nie wpadłam. Tradycyjnie po skróceniu włosów, zaczęłam tęsknić za moją długą czupryną.

Trzy lata czekałam na pożądany efekt. Ku własnemu zdziwieniu nie poczułam się lepiej. Zanim włosy mi odrosły wróciłam do normalnej wagi. Naturalny kolor nudzi. Myszaty brąz jest taki nijaki. Może zmienić na czarny? Nie, co trzecia koleżanka ma taki. Blond? Nie…. Tyle blondynek co szatynek.

Po nieudanym namyśle przychodzi czas na spotkanie z mentorem. Salony fryzjerskie mnie odpychają swoją nieudolnością, jaką dokonały nie raz na mojej głowie. Został mi kolega. Fryzjer z powołania. Przyszłam i powiedziałam – „Zrób coś, cokolwiek. Zaufam twojej intuicji.” Po dwóch godzinach spojrzałam w lustro. Zaniemówiłam. Czerwone, mieniące się w słońcu włosy jak rubin. W połowie ich długości zaczynało się zejście na fioletowy kolor jak ametyst. Szlachetnie, z klasą, odważnie. Nie wiedziałam, że fryzura może tak mocno oddziaływać na samopoczucie.

                                                                   

Potem nadszedł czas na kombinacje. Super włosy zobowiązują do wyglądania idealnie. Wzięłam się za poszukiwania w internecie. Pomysłów mnóstwo, czasu też… Na tym koniec. Z chęcią pokazałabym moje zmagania w postaci nagrania, ale laptop kosztował o tysiąc złotych za mało, dlatego też jakością nie powala. W każdym razie dziewczynom z nagrań szło szybko i prosto. Mi nie. Trudne, ciężkie, a większość fryzur wymagała niszczenia włosów prostowaniem i tapirowaniem. Nie ukrywam, że efekt końcowy rewelacyjny, ale ja nie jestem w stanie podołać wyzwaniu. Aktualnie chodzę w koku, kitce lub rozpuszczonych. Zero nerwów i oszczędzony czas, ale dla dziewczyn, które uzbroiły się w cierpliwość – powodzenia! 

W czym tkwi problem? - używki

O tak. To pytanie uwielbiamy sobie zadawać. Jest ono zawsze, kiedy sobie uświadamiamy że widzimy w pewnych rzeczach brak korzyści niż jak nam się wcześniej wydawało. Dlaczego tak? Dlaczego nie? Po co zmieniać bieg zdarzeń? Człowiek lubuje w przepychu, na całość, idąc ścieżkami własnych ideałów, bacząc lub nie na konsekwencje niektórych decyzji. I tak się zaczyna. Droga do uzależnień. Długo czasami zajmuje dochodzenie do prawdziwego stanu rzeczy, a objawia się przy zadaniu sobie serii pytań: co tam u mnie, czy wszystko ok. Lub inaczej. Jak masz ewidentny problem, to zaczynasz się zastanawiać, co jest grane.
Niedawno nadszedł moment na pytanie ''w czym tkwi problem?''. Pieniędzy mało, a wydatki obowiązkowe są. Wydaję bezsensownie pieniądze. Tylko że jest zawsze ciężko. Odmówić sobie. Zmienić życie. A życie, bo używki są rutyną. Nie zastanawiasz się, tylko po prostu bierzesz.

Już wyjaśniam, o co chodzi. W moim przypadku problemem są papierosy. Wredny nałóg, a w dodatku kosztowny. Niestety, kiedyś popełniłam błąd i dałam się ponieść fali, co poskutkowało uzależnieniem od nikotyny.Jak napisałam wyżej, istniał w mojej głowie mętlik, co zrobić z czymś już dla mnie naturalnym. Na szczęście jestem kobietą, więc złapałam się pierwszej myśli dla mnie motywującej - papierosy niszczą cerę. Tyle, że to było jeszcze trochę za mało. Burza mózgu... Szczegóły. Tak, szczegóły są ważne. Pękają krwinki czerwone, skóra szarzeje, szybciej organizm się starzeje, no i oczywiście szereg chorób. Druga sprawa, założyłam bloga, gdzie piszę o wyglądzie, a w ręce trzymam niszczyciela. Pomyślałam, że szkoda oszukiwać samą siebie. Zawsze jest czas wziąć byka za rogi. I też tak uczyniłam. Oczywiście, nie obyło się bez pomocy tabletek wypłukujących nikotynę z organizmu, które przy okazji niwelują potrzebę zapalenia papierosa. Zostały tylko odruchy palenia w momentach, kiedy zawsze papieros mi towarzyszył, czyli imprezy, po głównych posiłkach oraz kiedy byłam uniesiona emocjonalnie. Było ciężko. Jeszcze jest. Ale z dnia na dzień idzie mi coraz lepiej. Moje ciało powoli wraca do zdrowia - skóra na twarzy wygląda trochę lepiej, mam mniej tych strasznych, czarnych potówek. Jest z tego tylko malutki minusik... Przez pierwsze dni bez palenia podjadałam, więc i czas zacząć ćwiczyć! Walka z nałogiem dała mi dużo siły na zmiany. Postaram się trzymać tego jak najdłużej. Być aktywną, zadbaną kobietą. Każda z nas tego pragnie. Gorzej z działaniem. ''Chce mi się, ale mi się nie chce''. Pierwsza faza zmian jest kluczowa. Przebrnęłam przez nią. A teraz jestem szczęśliwa. ''Chcę i potrafię'' - na tym trzeba się skupić. Nie palę już ponad dwa tygodnie. Pieniądze mam na to, co potrzebowałam, no i  ku pozytywnemu zaskoczeniu także na małe przyjemności, które faktycznie moich pieniędzy są warte.

Złe przyzwyczajenia są jedynymi przyzwyczajeniami, których ludzie nie potrafią się wyrzec bezboleśnie.

 (mysli.com)